Thursday, 9 May 2013

माझ्या भावनांना

माझ्या भावनांना 
मी असतो मी नसतो मी हसतो मी फसतो 
माझ्याच सारखे अनेक असेच चटके सोसतो 
मी गांगरतो ,मी बावरतो अन कधी कधी बिथरतो 
मी गुणगुणताना मनातून मोकळाच बहरतो 

माझ्या या भावनांना बराच अर्थ असतो

पण याच कारणास्तव मी ठार वेडा ठरतो
माझ्या जवळून जाणारा वाकडी वाट करतो
माझ्याकडे पाहून तो मिश्किलपणे हसतो
बहुदा त्याच्या लेखी मी बावळट ठरतो
दूर निघून गेल्यावर तो पुन्हा वळून पाहतो
मी किती शहाणा तो स्वतःला समजावत राहतो
या कल्पनेतच तो स्वतःला जोजावत हसतो
जग हे अशाच वेड्या खुळ्यांच म्हणून संसार चालतो
एक धवल ढगाला काळा कुट्ट मेघ हसतो
वादळाला झुला समजून आयत्या वेळी फसतो
विस्मृतीचा झटाका जाताच रिंगण सोडून नाचतो.


Sunday, 28 April 2013

एकदा मी देवाला विचारलं...

स्वप्नात एकदा मी देवाला विचारलं...


नशिबाचं पुस्तक तूच का लिहायचं?


मी पान उलगडायचं, अन जगानं ते वाचायचं,


पानंच संपत आल्यावर... पुस्तक तूच बंद करायचं,


जगाच्या मोठया पसा-यातून एकटं नेऊन जाळायचं !!

देवाचं उत्तर...

तुला कुणी सांगीतलयं, फ़क्त पानं उलगडायला,

मी कधी नाही म्हट्लयं ,

माझ पान फ़ाडायला, अन तुझं पान जोडायला?


तुझं नशीब तुझं तुच लिहायचं...

आता तुच ठरवं, नावासहित मरायचं की


नावं माग ठेऊन जगायचं...!!